Zoeken

JanJaapSchrijft

diverse (toneel)(muziek)(en nog veel meer)teksten van Jan Jaap

Regel direct opname voor verslaafde

Trouw, Ruud Antonisse18 november 2019

OPINIE

Te lang moeten mensen met drugsproblemen en psychische klachten wachten op hulp. Daardoor raken ze enkel verder verslaafd, zegt Ruud Antonisse, oud-trajectbegeleider van dak- en thuislozen.

Ruud Antonisse18 november 2019, 11:05

Op dit moment zijn het de centen die bepalen of iemand met psychische klachten en drugsgebruik wordt opgenomen in een kliniek. Er is geen andere verklaring voor het feit dat iemand die het echt niet meer kan bolwerken en schreeuwt om hulp, op een wachtlijst komt voor een gesprek.

Na dat eerste gesprek met de kliniek volgt een tweede sessie, waarin de medicatie besproken moet worden. Als de klachten blijven voortduren, volgt een ander medicijn en een verwijzing naar een wachtlijst voor therapie. Ondertussen raakt de patiënt verslaafd aan pillen, gebruikt hij overmatig alcohol en aansluitend regelmatig harddrugs, zoals cocaïne. De hoop is dat hij in een van zijn nuchtere momenten, die steeds schaarser worden, toch de dokter bereikt. Daar wordt de patiënt heengezonden met enkel een verwijzing naar een afkickkliniek. Tevens krijgt hij een nieuw doosje pillen mee.

Zorgmijders

Het zou veel beter zijn wanneer de overheid direct een maatregel inzet voor een opname. Nu spreken we van een vrijwillige opname, maar komt het in de praktijk toch vaak neer op dwang. Bedenk dat het vaak gaat om een labiele patiënt, die de ene dag meewerkt en de volgende dag weer een zorgmijder blijkt te zijn. De burgemeester en de rechterlijke macht moeten nu toestemming geven voor opname. In de praktijk vertraagt dat goede zorg op maat.

Maak daarom een wet die eerder ingrijpen regelt. Bijvoorbeeld: als er drie keer een verzoek om opname is en de patiënt aantoonbaar verdovende middelen in het bloed heeft, moet hij met een maatregel naar de gesloten afkickkliniek voor de duur van drie maanden. Een gestandaardiseerd traject tot verplichte opname. Alleen de familie mag de maatregel intrekken. Ik denk overigens niet dat veel familie hier gebruik van zal maken.

Nu lopen situaties vaak uit de hand, met als resultaat het risico dat de patiënt geweld gebruikt of de hand aan zichzelf slaat. Iedereen die ouder is dan veertig jaar, heeft hiervan voorbeelden in zijn omgeving. We worden ermee geconfronteerd en zo opnieuw herinnerd aan onze eigen vrienden, familieleden, buren. Dagelijks zien hulpverleners voorbeelden van hoe vreselijk zaken uit de hand kunnen lopen. Mijn jonge cliënten, die ik trachtte te begeleiden naar scholing en werk, waren zeker de moeite waard om te helpen. Ik heb er te veel moeten begeleiden naar een laatste rustplaats. Ik hoop dat de wetgever voor een oplossing zorgt.

Kringloopblad 2021 1e kwartaal

het Kind

het is bijzonder dat wat de hemel schenkt, groeit

het is verrot dat wat ooit bloeide, dan weer vergaat

mooi dat er meer is dan jij op hemel en aard

dat Kind dat groeit

 

Inkomen

99a1b-a58981f0-953f-4678-ba4c-5aba4198d49e

Ik kan er inkomen dat iedereen alles wil. Alleen ik sta daar toch anders voor. We willen teveel. Bijvoorbeeld een tafel hebben is een groot goed. Daar kun je iets op zetten, je kunt er aan werken, je kunt er zelfs sex op bedrijven. Toch is het hebben van een tafel in de zin van een blad met een aantal poten, niet voldoende. Het moet ook nog bij het interieur passen en voldoen aan het huidige beeld van wat mooi is volgens de diverse woon en inrichtingsprogramma’s. En terwijl we best goed weten dat de vraag wordt gecreeerd door de fabrikanten, staan we te trappelen van ongeduld voor de deur van Ikea of achter de pc. En dan moet die oude tafel weg natuurlijk. En soms belandt die dan in een bos van tafels in een kringloopwinkel waar werkelijk geen hond die tafel wil. Tenminste niet voor een normale prijs.

Het wordt tijd om niets te willen en tevreden te zijn. Je hoeft niet meer. Het kan veel minder, less is more. Ja maar dat is weer een truck om je te doen weggooien en dan komt de volgende te volgen trend eraan. More is better.  Het is goed. We hebben een bed en een stoel en een tafel. Allerlei techniek die het leven veraangenamen en een vol huis met papier, metalen, plastiek en organisch spul en huisdieren. ook nooit genoeg. Niet 1 hond en 1 kat. Nee, ook een konijn, nog een kat en een viskom.

Nu heb ik een proefabonnement op een krant genomen. Ik denk dan heb ik wat te lezen. Maar bij de eerste bladzijde had ik al teveel op. Ga ik zelf weer schrijven. Nog meer tekstvervuiling. Zal ik het dan maar deleten?

 

In wankel evenwicht

image

Vanavond weer eens een ouderwets avondje alleen naar de Toneelschuur waar ik op rij dertien, stoel 5, alles kon verstaan en herkenbaar balanceerde op het puntje van mijn stoel, met recht een wankel evenwicht zo hoog in de lampen. Ik zag en hoorde het stuk van Edward Albee, ‘In wankel evenwicht’, maar dat had u wellicht inmidels wel begrepen. Wij hadden ook van die vrienden die dan kwamen en wij liever hadden dat ze gingen, maar ja het zijn je vrienden. Of nog erger, het is je broer. Ja ook mijn  beste vriend en mijn kinderen, mijn zonen. Ook zij deden mij vaak , terwijl ik koffie gaf aan de vrouw, in de verdrukking geraken, daar ik toch niet mijn kinderen niet kan verwelkomen en of ook mijn vriend, en of ook mijn broer. Goed ik heb er 5, maar in deze gaat het slechts om die ene. En nu nog , na jaren van geploeter komt het toch steeds weer terug op mijn bordje. Zo ook heden avond tijdens het stuk, dat ik dacht, ja vrouw, ik maakte het je toch verdomd lastig. En even voor het geval je denkt , dit zal dan wel over mij gaan. Neen, het gaat over alle vrouwen die ooit het ,de een langer dan de ander, met mij hebben vol gehouden. Hoe groot is mijn vreugd, als ik dan hedenavond thuis kom en de hond mij liefdevol en blij verwelkomt. Wat een schril contrast toch met jullie. En zo herkende ik dus ook vanavond mijzelf enorm in de man , personage Tobias. En ik was niet de enige man in de zaal, die ik balancerend op het puntje van hun stoel zag huiveren bij het beeld en de herkenning van zoveel onrecht dat ons mannen door al die vrouwen toch steeds maar weer wordt aangedaan. We staan emotioneel machteloos tegen al dat verbale geweld en huiveren en stotteren en doen zo ons best en zijn zo gedoemd te mislukken in ons zo ridderlijk streven. En dat ik dan nu zover ben gekomen dat ik besluit alles onder te dompelen in de afrondende fase, erachter kom dat inderdaad ik alleen sta, ben ik dus gelukkig met mijn lieve hond die onbaatzuchtig mij liefdevol begroet met de vaatdoek in de bek, kwispelend en dan na enige tijd gewoon vredig in zijn mandje zucht en de kop op het randje legt en mij zo van een afstandje in de gaten houd. Zonder  te vragen, maar ik weet dat het lieve dier gewoon ook even een frisse neus wil halen en al het stof van de dag wil uit snotteren boven een natte grasspriet, waar zojuist een loopse teef haar spoor heeft achtergelaten. Het was een mooi stuk.

Only human

Een mens

Locatie: Scène speelt zich af in de keuken van een bed en breakfast. Een mens wordt gedeeld door Peter, Kees  en Ruud. Het afscheid van vriend, werk, de liefde, zicht en schaamte houdt een mens bezig bij de dagelijkse rituelen als host.

 

I am only human lied

Hello dear guests. How nice of you, to choose my bed and breakfast too. Always clean and make the beds. Buying stuff for breakfast too. It is so great to have you in my paradise just for a while.  You make my life so wonderfull. Its a wonderfull, a wonderfull life. a wonderfull life , a wonderfull life.

refrein: I am only human, only trying  to do my best. I am only human, gues this is how good it gets. I am only human to make it all worth for a while. Only human where did I let my verdomde dweil..

(kort zachtjes james last.man and woman)

Kees: Ik ben moe…………………..

Ik ben er helemaal klaar mee…………………

20 jaar……………net niet helemaal …………19 jaar en 8 maanden ……

 

Peter: Dus ik zou bang moeten zijn

En waarom zou ik ook niet  bang mogen zijn gvd , als er iemand het recht heeft om bang te zijn dan ben ik het wel

 

Ruud: Ik heb nu een week gejankt en ik begrijp nu pas wat een vermoeiende ellende dat is.

 

Peter: Mijn wereld die steeds kleiner wordt , verwordt tot een speldenknop en misschien zelfs dat niet

Een wereld die alleen nog bestaat uit ruis

Maar het punt is , ik ben dus niet bang

Sterker nog mijn wereld lijkt alleen maar groter te worden

Ik ren soms vlieg ik zelfs door mijn wereld

Btw : op mijn uitvaart wil ik graag the eagle van ABBA maar dat terzijde

Ben ik nu vreemd moet ik niet dagelijks gekweld worden door het zwaard van Damocles t? Ik heb mensen met ‘minder’ shit onderdoor zien gaan. Is dat hun schuld? Zijn het zwakkelingen die nergens tegen kunnen. Mag ik dat zeggen? Mag ik met mijn sores iemand veroordelen omdat zij niet de guts hebben om rechtop te staan , door te gaan.

Wat maakt dat van mij? Een letterlijke en figuurlijk kortzichtig iemand? Ik kom hierop terug geloof me ik kom hierop terug!

 

Kees: en weet je wat ik het mooiste vind? Ik heb zelf de stekker er uitgetrokken. Iedereen stomverbaasd.

P & R: Ben je echt zelf weggegaan.

Kees: JA!

P & R: Niet weggestuurd, maar zelf gegaan.

Kees: JA!

P & R: En nu op straat. Ja. Echt op straat op straat?

Kees: Ja, helemaal !!!

P & R: Ben je dan niet boos, verdrietig, teleurgesteld ????

Kees: Nee …………Alleen blij en opgelucht

P & R: En mis je ze niet ………

Kees: Neeeee !!!!!!!

Ruud: Als je me nou? Vriend? Je slaapt graag uit, dat weet ik, je bent een nachtmens, maar nu maak je het wel heel erg bont. Kom je kist uit pannenkoek!

40 jaar deel ik alles met je. Lief en leed en mijn vrouw, ook zo’n slaapkop. Het is hartstikke zinnig om op te staan en ik weet…  het is geen grapje om iedere dag weer zin te maken, te krijgen, te hebben en te houden. Waarom? Waarom niet? Je zegt vaak: ‘waar een wil is ben ik weg’ Maar dat is gelul jochie want jij houdt van alles heel lang vol. Jij loopt wel eens weg, maar je komt altijd terug. Het werk, met je collega’s die vaak vrienden werden,  heb je 40 jaar vol gehouden, Dat vond je hartstikke zinnig soms. Ook jouw vrienden, je blijft ze trouw, net als je trouw blijft aan jezelf en je dingetjes..

 

Samen op het strand lied

We lopen samen langs het strand, Gezellig hand in hand. Met z’n tweeën jij en ik

En al is het klote weer een weekje later staan we d’r weer. Met z’n tweeën jij en ik

Jij en ik. Samen wat wandelen op het strand

Jij en ik. Samen wat wandelen. Niets aan de hand

En dat doen we al jaren zo. We vinden het wel best zo. Met z’n tweeen jij en ik

En een weekje later weer. Al ik het waardeloos weer. Met z’n tweeen jij en ik

Jij en ik. Samen wat wandelen op het strand

Jij en ik. Samen wat wandelen. Niets aan de hand.

Nu zijn we oud en bedaard. Zeg maar gerust hoog bejaard. Met z’n tweeen jij en ik.

En we weten allebei. Dit feestje gaat voorbij. Met z’n tweeen jij en ik.

Jij of ik? zomaar wat wandelen op het strand.

Jij of ik? Niets aan de hand.

Peter: Goed ik heb er over nagedacht, ja ik ben gek heb ik bedacht. Ik bedoel het is niet niks en ik zou wel gek zijn om er niet gek van te worden. Ik zag laatst ‘Meet Joe Black’ . Kent u die film ? Kort gezegd gaat de film erover dat de dood 3 dagen van tevoren zijn slachtoffer opzoekt (prachtige rol van Sir Anthony Hopkins trouwens , kan die man eigenlijk slecht spelen? ) en hem dus verteld dat hij over 3 dagen de pijp uitgaat. Interessant gegeven niet?  Toch is dat wat mij nu gebeurt : ik ga nu niet zeggen dat ik bezocht ben door de dood (hij zou me waarschijnlijk nog geen eens opgevallen zijn) maar toch. Mijn toekomst is zeker , het slechte nieuws is mij jaren geleden al gebracht. Ik ga niet dood binnen korte tijd maar een gedeelte van mijn zijn wel. Zal ik daardoor veranderen of ben ik niet meer degene die ik was? Of ben ik al veranderd? Wie zou ik zijn als ik dat slechte nieuws nooit gekregen had omdat er niets aan de hand was? Zou ik dan letterlijk door de wereld vliegen ? Andere interesses gehad hebben, andere mensen ontmoet? Zou ik misschien een oppervlakkig persoon geworden zijn die niet waardeert wat hij heeft? Sorry ik laat u weer achter met vragen, ik moet even… tot mezelf komen

Ruud:  Ruud , ik ben gewoon op’ zei je laatst tegen mij. Verlies. Opgeven geen optie want toch wil je weer eens met mij naar Engeland en je werkt aan je gezondheid. Je was alleen moe, kreeg de deur niet open of zo en toen ging je slapen, buiten onder een afdakje, gewoon vredig ingeslapen. Ik wens je mooie dromen toe jongen. Met veel gekleurde lampjes, muziek, vrienden, je ouders en een goed schrijvende pen.

Ik heb een week gejankt en nu begrijp ik pas wat voor een vermoeiende ellende dat is. Soms heb je ook wel wat van een huiler, zo’n lief knuffel zeehondje met zo’n zacht vachtje die met zijn grote bruine oogjes je lief aankijkt en je ziet dan dat het verdriet heel diep zit. (zucht)

Kees: En hoe de mensen dan reageren……..

P&R: Wow…… zelf gedaan……

Peter: dat zou ik ook wel willen ………maar ja …….Ik zit hier al zo lang …….en mijn kinderen en mijn gezin…….Ik durf het niet ….

Kees: Nu…….. ik durfde het wel……  maar ik ben geholpen …..door een blauwe engel

Peter: Ja  daar ben ik weer, sorry als ik jullie te lang heb laten wachten. Ik hoop dat u zich heeft kunnen amuseren, gelukkig hebben we altijd nog de smartphone voor de lege minuten, uren,dagen , weken…. Excuus ik verval weer in melancholie. Als ik iemand ben dan is het wel iemand met melancholie JC ! Laat mij een liedje horen van ABBA en ik ben gelijk weer die jongen van 10 die in zijn eentje achter de Tv zit in het grote met herfstig weer buiten. Of laatst nog : met mijn dochter naar Grease in de bioscoop geweest, 3 dagen lang melancholisch mijn God. Nu kan ik mezelf nog meer  vragen gaan stellen natuurlijk : verlang ik nog naar vroeger nog voor het slechte nieuws zeg maar. Of had ik het gewoon goed vroeger en is het nu compleet kut? Gelukkig heb ik daar gelijk een antwoord op , dat scheelt weer voor u dan heeft u een rustige zondag zonder over al mijn vragen na te denken. Ja ik had het vroeger goed , ja mijn leven direct na het slechte nieuws was compleet kut. U moet zich voorstellen : een jongen van 17 jaar die al gewend is in het donker zijn weg niet meer te weten en hoort dat het alleen maar erger wordt. Zijn brommer moet opgeven want dat is niet meer verantwoord.

Je best doen lied

Ik. Ik doe mijn best, maar het is nooit genoeg. zit ik weer in de kroeg, alleen in de kroeg. alleen, alleen

Jij. Jij doet je best, maar het is nooit van retteketet. lig je weer in je bed, alleen in je bed. alleen, alleen

Nu heeft de kastelein gezegd dat het tijd is om te gaan.  Ruud: Het is tijd om nu weg te gaan. de hoogste tijd.

De hoogste tijd.  Ruud: De wekker is allang gegaan. We hebben van alles geprobeerd

Maar helaas het ging verkeerd.

Peter: Maar nu. Nee niet dus ik heb een prima leven .. ik zou dus bang moeten zijn maar waarom? Het is een feit , ik doe er niets aan. Doe de dingen die je nu kunt wat morgen komt dat zien we dan wel. Ook Anthony Hopkins verzoende zich op het laatste moment. Hij had gezegd wat hij wou zeggen en kon gaan. Ik ga dan weliswaar niet (althans zeer waarschijnlijk voorlopig niet) maar een gedeelte van me gaat dood maar ik leef. Daar kan ik mee dealen en wie ben ik om te oordelen hoe andere mensen met hun ‘shit’  moeten omgaan. Niemand dient een ander te veroordelen over hoe zij met dingen omgaan , je weet niets van die mensen ook al denk je hem haar goed te kennen. Wat je wel kan doen : steun de mensen , drink wat met ze , luister naar hun verhalen, geef ze een klopje op hun schouder en steek ze een hart onder de riem. Daar heb ik het tot nu toe namelijk ook mee gered.

Kees: Als ik droom, droom ik over mijn werk

In het begin was ik blij. Dit was mijn grote droom. Nu zou IK de baas zijn. De baas. IK, die timide jongen.  Nu mocht IK een grote mond hebben.

En het  ging hartstikke goed. Ik bereikte dingen die niemand voor mogelijk had gehouden. In een mum van tijd werd ik van klein baasje gepromoveerd tot grote baas. Vet joh, met een eigen kamer en een eigen secretaresse. Zo’n lekker jong ding.

Ook de mensen vonden het prachtig. Ik maakte dingen duidelijk, ik haalde de slechte mensen er tussenuit, ik gaf mensen aandacht. Het kostte veel tijd, maar het werkte. Iedereen keek naar me op …….en aardig dat ze waren.  

Natuurlijk waren er ook moeilijke momenten. Dan kwamen er weer van die grijze mannen in nette pakken. Ik begreep ze niet. Jij bent helemaal geen grote baas zeiden ze dan, jij bent maar een heel klein baasje. Ik was altijd bang voor ze en als zij kwamen zorgde ik dat ik uit de buurt was. Gelukkig waren er ook blauwe engelen die me kwamen helpen als het nodig was en zo kreeg ik toch steeds voor elkaar wat ik wilde bereiken.

Maar hoe langer ik er werkte, hoe meer grijze mannen in nette pakken er kwamen. Ze werden alsmaar bozer op me.  En mijn engelen verdwenen een voor een. Ze gingen naar een andere afdeling of met pensioen of nog veel erger sommige blauwe engelen veranderden in grijze mannen met nette pakken.

En toen stond ik helemaal alleen. De grijze mannen werden steeds bozer en ik werd steeds banger. Ik dacht ik moet goed luisteren, misschien worden ze dan weer aardig. Zij alsmaar harder trappen en ik alsmaar meer mijn best doen. Ik ging steeds gekkere dingen doen. De meest rare opdrachten deed ik dan. Ik was het er niet mee eens. Het sloeg nergens op, eerst grote baas en toen helemaal niets meer, mezelf helemaal kwijt, weg.

Wat was ik blij dat ik weg mocht. Ik hou van de straat.

 

Ruud:  Vriend, je haalt mij zo vaak uit de stront, op je unieke manier met je relativeringsvermogen voor anderen, je humor en je stiltes, je kwetsbaarheid. Zo veel mensen houden van je, willen met je knuffelen. Hartstikke zinvol, bijzonder en schrijven als een kunstenaar kan je van een verzameling letters met veel humor talloze issues aan de kaak stellen. En toch, toch blijft het een zoektocht, de zin van het al proberen te vinden. Vaak lukt dat niet.  Kom nu je kist uit Pannenkoek!

 

liedje bij vertrek

Goodbye dear guests. It has been nice to have you in my paradise. I am sorry you have to go because new guests want my show and I must clean. lets have a wonderfull life.. a wonderfull life a wonderfull life etcetera..

refrein: I am only human, only trying  to do my best. I am only human, gues this is how good it gets. Only human to make it all worth for a while. Only human just for a little while.

 

 

 

Een plaat die tikt

 

krasjestikken.jpg

 

Sociale media. Pff ’t is me wat teveel van alles, maar Jij raakt me niet. Zo ontzettend veel input, ruis aan het oppervlak. Weinig tot geen intieme gemeende echte aanrakingen, zowel fysiek als mentaal ben ik afgestompt. Dan die plaat die tikt. Tijd is er niet als ik niet kijk. Dan blijf je dus altijd zolang de plaat tikt. Spiegels, gooi ze het huis uit.Wat niet weet, deert niet. De plas, de poep, de honger en de dorst. Samen met licht en donker overstijgen zij die plaat die tikt en de tijd verstrijkt.

JJmrt2019

Als Zij dan toch..

img_0406

 

 

Als Zij dan toch over gevoel moet praten

Kom dan maar niet aan Haar graf staan

Laat dan alsjeblieft maar geen traan

U kunt het dan soms toch maar  beter laten

praat niet, huil niet,

leef

Als een vlinder

vrij en hoog in de wolken

 

 

gluren bij de buren en eten met vaders

20170219vaders

Eten met Vaders, hier ziet u de vaders, is door Ruud in eerste aanleg geschreven en door de vaders, de serveerster en later ook de regisseur, bewerkt. Zij hebben deze voorstelling op een halfuur afgerond om het te kunnen laten zien binnen het woonkamerfestival van Haarlem genaamd’ gluren bij de buren’. Het werd een marathon van 6 voorstellingen met vrijwel geen pauze tussendoor. Het publiek, totaal ongeveer 150 mensen, was enthousiast. Er pasten maximaal 32 bezoekers in de keuken, zittend en staand. Reuze gezellig, intiem en leerzaam over wat je allemaal wel niet kunt in je keuken.

Het ontstaan van Eten met Vaders had te maken met 3 vrienden die regelmatig in een cafe afspraken en enthousiast werden over het idee van Ruud om met elkaar een voorstelling in elkaar te draaien over het vaderschap. Je relatie met je eigen vader en wat de gevolgen daarvan zijn geweest voor je eigen vaderschap. Je relatie met je vrouw en kinderen.

De situatie is gewoon drie vaders aan een tafel met bier en bitterballen die van de moeders met elkaar het moeten hebben over gedrag van hun kinderen. Het autobiografische deel zijn de monologen van de vaders over hun relatie met hun vader. De vrouwen dringen regelmatig binnen middels de telefoon en de serveerster.

De eerste drie voorstellingen deden de spelers hun monoloog op een schommel, echter bij de aanvang van de vierde voorstelling brak een schommelhaak finaal af, waar door er niet meer geschommeld kon worden. Gelukkig vielen er geen gewonden. Hierna werden de monologen vertolkt op een draaistoel. Kon ook prima.

Omdat zij maar 1 keer in de maand ongeveer bij elkaar kwamen heeft het best lang geduurd voordat de vaders zoiets hadden van het moet er nu maar eens van komen.. Regisseur Cees van het Veldt erbij gehaald, de man van de serveerster, Suus, erbij gehaald voor de muziek en techniek en toen ging het snel. 8 repetities, onderbreking van de kerstdagen, was het binnen drie maanden voor elkaar. Het resultaat mocht er zijn. Ben benieuwd wat hun volgende stuk wordt.

 

 

 

 

 

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑